Disarda yagmurun dansi, icerde uzak ufuklar icin yuregimden dokulen sevgi damlalarinin PC ekranina yansiyan aksine eslik ediyor, guzel bir parca dinliyorum bitisIk odadan ve ben isin bu yogun saatlerinde, yine okuldan kacan yaramaz cocuklar gibi sevgi dunyama kaciyorum. Sarkilarin, kuslarin yagmurdan ruzgardan bahsedisi bir ayri dokunuyor bana, ciceklerin ve topragin guzelliginin kokusu tenime siniyor, bunlarin hepsi benim dunyam sevgi diyor. Bilirim ki sevmek tum doga olaylari ile duygulari birlestirecek kadar duyarli bir seydir, bir kus carpsa pencereme kayitsiz kalmaz yuregim, bunlari yeni fark etmiyorum, bedenimde bir de yuregimin oldugunu fark ettigim andan bu yana degisti tum dunyam. Doga sanki ask icin bazen esiyor, bazen susuyor, dudaklarimdan dokulen seslere donusturemedigim huznu sevinci, hayata verdigim anlami doga konusarak dile getiriyor. Yagmur, gunes, gokkusagi, agaclar, kuslar hepsi bir araya getiremedigim harfleri el ele getirip sevgiyi anlatiyorlar benim
icin, uzak ufuklar icin. Olmadigim mekanlara yagan kar taneleri seven yureklerin varligini dusunurken daha guzel. Doguda asker ocaklarinda ana kuzularinin hayatinin son buldugu haberini duydugumda, dunyanin artik kanla, savasla, hileyle, guclunun zayifi ezmesiyle daha cirkin bir hale geldigini gordugumde sevgiye saygiya onem veren birininde ayni dunyanin icinde yasiyor ve nefes aliyor oldugunu bilmek anlamsizlasan yuregime yeniden anlam katiyor, guc veriyor, direnme istegi veriyor kotuluk ve cirkinlige karsi. Evet iyi ve guzel olmayan herseye direnmemin bir anlami var, insan sevince anlamsizlik duygusu icinde kaybolmuyor, gokyuzunden sIkilip yeryuzune inen melegim bedenimden uzaklarda da olsa her biten gunde aydinlik mekanlardan karanlik mekanlara dogru yuregime sevgi ruzgarlarini sarip cikiyorum.